Ο βιασμός του νηπιοβαπτισμού (απόσπασμα)

Ο ΒΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΝΗΠΙΟΒΑΠΤΙΣΜΟΥ

Ένα θρίλερ, που παίζεται 1.700 χρόνια
στις εκκλησίες τής χώρας μας
σε βάρος τού ανυποψίαστου ποιμνίου

Έγραψε στις 18.03.2010 ο/η: Μαυρομμάτης Βασίλειος | Ελεύθερη Ερευνα | Freeinquiry.gr

Απ΄ τη δημιουργία τού νεοελληνικού κράτους μέχρι και σήμερα, όλοι σχεδόν οι ρωμιοί συμπολίτες μας πιστεύουν, ότι το τελετουργικό τού ορθόδοξου νηπιοβαπτισμού αποτελεί ένα θέσφατο τής παράδοσής τους. Και φυσικά, δεν έχουν ποτέ σκεφτεί, ότι η ορθόδοξη βάπτιση είναι μία βίαιη θρησκευτική πράξη παράνομη και καταχρηστική, αφού παραβιάζει τις διατάξεις τού Συντάγματος, καταργώντας την ελευθερία επιλογής τού ατόμου, που μνημονεύεται στο Σύνταγμα, με αποτέλεσμα τον βίαιο προσηλυτισμό ενός άβουλου πλάσματος. Ας δούμε όμως τι πραγματικά συμβαίνει…

Ζούμε σε μία χώρα βαθιά θρησκευόμενη. Η καθημερινότητα και όλη η ζωή των συμπολιτών μας στροβιλίζεται γύρω απ΄ τη θρησκεία, χωρίς όμως να το έχει σχεδόν κανείς συνειδητοποιήσει. Οι γιορτές μας, οι ονομαστικές (είμαστε απ΄ τις μοναδικές χώρες στην Ευρώπη, που εορτάζει έκαστος την ονομαστική εορτή τού αγίου του) και οι εθνικές έχουν όλες σχεδόν ταυτιστεί με θρησκευτικά γεγονότα· παρομοίως και οι αργίες (Πάσχα, Χριστούγεννα, Φώτα, Καθαρά Δευτέρα, τής Παναγίας, αλλά και κάθε μέρα τού χρόνου γιορτάζει τουλάχιστον κάποιος άγιος ή αγία κ.ά.). Τα θρησκευτικά ταμπού επηρεάζουν την διατροφή (νηστείες, μαγειρίτσα, αρνιά, αυγά, τσουρέκια, νηστήσιμα κ.ά.), το καθώς πρέπει ντύσιμο (το γυμνό σώμα είναι ντροπή), ο τρόπος, που ερωτευόμαστε και κάνουμε έρωτα (το σεξ είναι κακό και διαβολικό), όλα είναι βαθιά επηρεασμένα απ’ την θρησκεία.

Φράσεις, όπως «δόξα τω θεώ», «πρώτα ο θεός», «Χριστός κι απόστολος», «έχει ο θεός», «θεός φυλάξει» και άλλες παρόμοιες, ακούγονται καθημερινά κι ανά πάσα στιγμή απ΄ τους ρωμιούς συμπολίτες μας. Σε κάθε δύσκολη ή ευτυχισμένη στιγμή ο θεός είναι παρών «θεέ μου…», «Παναγία μου».

Ο φόβος τού θανάτου και οι λοιποί μεταφυσικοί φόβοι και δεισιδαιμονίες, που συνδέονται με θεούς, διαβόλους, αγγέλους, αγίους, δαίμονες, κολάσεις, παραδείσους και λοιπά μεταφυσικά όντα και καταστάσεις, αρρωσταίνουν βαριά τις ψυχές των θρησκευόμενων συμπολιτών μας. Θρησκευτικές εικόνες (σε σχολεία, δικαστήρια, αστυνομίες, φυλακές, μαγαζιά, οίκους ανοχής, σπίτια και όπου αλλού μπορεί κανείς να φανταστεί), καντηλάκια, σταυρουδάκια, κομποσχοίνια, κομπολόγια και άλλα θρησκευτικά αξεσουάρ κοσμούν τα χριστιανικά σπίτια, τ΄ αυτοκίνητα, αλλά και τούς ίδιους τούς πιστούς. Εξομολογήσεις, τάματα, αγιασμοί, φιλιά σε παντός είδους είδωλα (εικόνες, σταυρούς, ιερά βιβλία, χέρια παπάδων, κόκαλα, θεϊκές ζώνες, δάπεδα, μάρμαρα, ξύλα, τούβλα κ.ά.), παντός είδους θαύματα, περιφορές εικόνων και λειψάνων, προσευχές, ονειρώξεις, θεϊκά οράματα, παραισθήσεις, πνευματικοί και άλλα παρατράγουδα συμπληρώνουν το πακέτο τής θρησκευτικής δεισιδαιμονίας αυτής τής χώρας.

Αλλά και οι μεγάλες, όπως λέμε στιγμές τής ζωής των συμπολιτών μας, όπως η ονοματοδοσία, ο αρραβώνας, ο γάμος κι ο θάνατος (αλλά και μετά θάνατον), είναι πάλι βαθιά συνδεδεμένες με τη θρησκεία. Συμπέρασμα: είμαστε η τελευταία θεοκρατία τής Ευρώπης και η τελευταία χριστιανική θεοκρατία τού κόσμου…

Ας εξετάσουμε όμως, την περίπτωση τής ονοματοδοσίας. Εδώ λοιπόν, στη θρησκευόμενη Ρωμιοσύνη, το συντριπτικό ποσοστό των συμπολιτών μας πιστεύει, ότι για να δώσει ένα οποιοδήποτε όνομα στο παιδί του, θα πρέπει υποχρεωτικά να το πάει στην εκκλησία και να το βαφτίσει κάποιος παπάς. Επίσης υπάρχει η ψευδαίσθηση, ότι η ονοματοδοσία ενός παιδιού πρέπει να γίνεται υποχρεωτικά και μόνο με το τελετουργικό τής χριστιανικής βάπτισης. Όσο για τη δήλωση τού ονόματος στο Ληξιαρχείο πιστεύουν, ότι είναι μια δευτερεύουσα διαδικασία. Υπάρχει τέλος κι ένα πολύ μικρό ποσοστό, που γνωρίζει την πραγματική και νόμιμο οδό τής ονοματοδοσίας, αλλά κάτω απ΄ την ασφυκτική πίεση τού κοινωνικού θρησκευόμενου περίγυρου, αλλά και τού «τί θα πει ο κόσμος», εξαναγκάζεται ν΄ ακολουθήσει τη θρησκευτική οδό. Τι συμβαίνει όμως πραγματικά;

(Συνέχεια εδώ)